Corona, wijn en thuisscholing

En dan staat je leven opeens op de kop. Compleet onvrijwillig wordt thuis opgesloten met je kinderen. Je mag nergens meer heen, je moet peuter / kleuterjuf worden. Daarnaast moet je je werk mee naar huis nemen en zijn er geen grenzen meer tussen werk, privé en sociaal. En succes!

Voor al die mensen die zeggen dat wij ouders niet mogen zeuren dat de kinderen thuis zijn, dikke vinger! Heb je ooit een klantenservice gebeld en je werd in de wacht gezet omdat de peuter van de medewerker die je sprak een melt-down had. Sommige van mijn klanten hebben dit dus nu mee gemaakt.

Chaos

Natuurlijk is de extra tijd die wij met onze kinderen hebben een zegen. Het is uniek. Maar ik ben geen juf, ik leer mijn kinderen hoe ze zich sociaal moeten gedragen. Ik leer ze dat nee, nee is Ik leer ze met mes en vork eten. Maar nu moet ik Wout ook leren schrijven, lezen, rekenen. En dat terwijl Rowan leert op een potje te zitten en dat blauw echt blauw is en niet stiekem rood (ja dat zijn de discussies in mijn huis).

En ik ben altijd heel strikt geweest met werk en privé gescheiden te houden. Geen werkmail op mijn telefoon en absoluut niet thuis willen werken. Maar nu heb ik geen andere keuze, nu moet ik werken in mijn huis. En terwijl ik aan de eettafel mails naar klanten beantwoord loop ik even na boven om Rowan wederom in bed te leggen (uiteraard besluit hij nu dat middagslaapjes voor baby`s is) of Wout zijn opdrachtje nog een keer uitleg. Als ik 4 a 5 mails beantwoord in 1,5 uur is dat veel.

Gelukkig hebben we na wat werk een bureau gemaakt in onze slaapkamer. Als Jeroen thuis is ( wat niet veel is als verpleegkundige) kan ik daar lekker werken. In alle rust, oh wacht we hebben een huis uit het jaar 1932. Ik hoor elk lachje, elk piepje of welke vorm van geluid dan ook door het houten plafon. Nog geen rust, ik krijg alles mee terwijl ik de klanten te woord sta over hun niet werkende internet.

En dan denk je dat wij het zwaar hebben? De kinderen kunnen ook geen kant op. Een ommetje om het blok, soms de speeltuin in de ochtend. Ze kunnen en mogen nergens heen. Ze hebben al weken de winkel niet gezien, geen kinderboerderij en wat dacht je van opa en oma. Wout mist zijn vriendjes van school. En ik zag gewoon de tranen in zijn ogen toen hij zijn juf op de klasbord-app zag. Hij snapt het niet.

En dan denk je om 19 uur eindelijk me-time te hebben als de kinderen in bed liggen. Dan mag je nog 3-4 keer naar boven omdat Rowan weigert te slapen. Of je moet nog puin ruimen / poetsen omdat je er overdag simpel weg geen tijd voor hebt gehad. En dan om 20 uur schenk je je welverdiende glas wijn in.

We doen ons best hier

Ik snak na mijn oude leven, waar Wout lekker naar school kan. Een leven waar ik het kantoor kan inlopen, kan kletsen bij het koffiezet apparaat. Een leven waar ik met mijn vriendinnen leuke dingen kan doen. Waar ik mijn oma een knuffel kan geven. Gewoon weer naar Roller derby training kan. Een leven wat niet een continue strijd is tussen Rust-Ritme-Regelmaat voor de kinderen en mezelf lief hebben. Ik wil weer energie om dit allemaal te kunnen. Want heel eerlijk, ik heb geen energie meer over.

Maar zolang deze (intelligente) lock-down nodig is, is die nodig. Het gaat nog altijd om the curve af te vlakken en de zorg te ontlasten zodat ze hun werk goed kunnen doen. Iedereen doet zijn deel. Zorgen dat Wout geen achterstand gaat oplopen, dat Rowan zich lekker kan ontwikkelen. Mijn werk geeft me gelukkig de vrijheid die nodig is om voor de kinderen te zorgen. Het zou ook wel moeten.

Xoxo VinoNijn

277 totaal aantal vertoningen, 1 aantal vertoningen vandaag

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *