Fresh meat dagboek

Mijn eerste les, met letterlijk knikkende knieën stond ik als een net geboren hertje op wieltjes. Ik durfde mijn voeten niet een op te tillen, ik durfde mijn gewicht niet te verdelen. Ik was wel goed in vallen, dat wel. De dag erna deed alles pijn.

Mijn eeste fresh meat

Niet zo gek natuurlijk. Als ik bedenk dat ik de week ervoor nog 8 weken zwanger was en mijn lichaam zo in de knoop zat met het niet groeiende Frummelke dat mijn lichaam hem besloot af te stoten, ik had een week voor mijn eerste roller derby ervaring een miskraam.
Gebroken, aan de grond en boos besloot ik wat “geks” te doen. Ik zag tijdens de open training de meiden om me heen en ik dacht: “al kan ik rustig mee skaten, ben ik al blij”.
Samen met een bestie van mij besloten we samen met de verenging te gaan.
Mijn eerste periode bestond voornamelijk uit “hell no” en angstblokkades in mijn hoofd.

En nu slaan we een hele periode over, tot aan dinsdag. Dinsdag waren er MST (minimal skills test). Ik heb dingen af kunnen laten tekenen die ik voor een paar maand geleden niet had kunnen bedenken.
Skaten op 1 been, omdraaien terwijl je skate, hoppen van je ene been op je andere, het ging allemaal lekker.

Maar vorig jaar, nog niet helemaal daar.

Maar tijdens het achter uit skaten werd ik weer overvallen door die angstblokkades. Stomme blokkade. Daarna kreeg ik niks meer uit mijn lichaam. De twijfel sloeg weer toe. Daarna was ik toch echt even van mijn doen. Maar toen, ik kwam op een punt dat ik moest springen. De Nijn van hiervoor had niet eens een poging gedaan tot. De oude Nijn had nee geschut en het gewoon niet gedaan. Maar ik ben (letterlijk en figuurlijk) over die blokkade heen gegaan. Ik sprong niet het was meer een stap, maar ik skate er op af en ik ging er overheen. En dat was voor mij zo`n ontlading. Er brak toch even wat. Adrenaline gemengd met teleurstelling en trots. Ik wist niet hoe ik me moest voelen, ik was opeens helemaal op. Ik had opeens van het komt toch wel goed. De volgende keer is die beter, de volgende keer heb ik meer rust.

Langzaam brokkelen er bij stukken van mijn onzekerheidspantser af. Mijn lichaam voelt losser, stabieler en sterker. Ik ben nog nooit zo ver over mijn grenzen heen gegaan om een doel te behalen. Ik dacht dat ik blij zou zijn al te kunnen skaten, maar ik wil meer. Ik wil daar op de track staan, tussen de anderen en mijn kont naar achter drukker om die jammer te blocken. Ik wedstrijden doen, een wedstrijdshirt dragen en Vino Vixen genoemd worden.

Mijn naam is Nienke, en dit is mijn roller derby reis.

XoXo Vino

283 totaal aantal vertoningen, 1 aantal vertoningen vandaag

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *