Het leven van een jongensmama: Auto`s, scheetjes en minecraft

Ik ben een echte jongens mama. Ik ben zelf nooit een echt meisje-meisje geweest. Ik kan natuurlijk de wereld voor de gek houden met mijn bloemetjes jurken, lang haar en opgemaakte ogen. Maar ik laat hardere scheten dan JD, speel ook Minecraft en vang spinnen met mijn blote handen.

Het is nu ruim twee jaar dat we een volledig gebalanceerd mannen gezin hebben. Die hadden we al met alleen Wout en JD maar met de komst van Rowan werd de chaos compleet. Ergens had ik altijd nog “hoop” op een meisje maar met alleen ons meisje Anne* in ons hart is het zo goed.

Als ik om me heen kijk zie ik auto`s, overal kom ik ze tegen. Daarnaast LEGO op tafel, treinbaan door de kamer en speelgoed gereedschap in de kist. Knuffels worden zo goed als genegeerd. Door de boxen klinkt BoomBoomBoom een liedje van Minecraft, op de laptop staan Minecraft en super Mario onder snel-knoppen.

Zitten we rustig te eten vliegen er poep en scheet grappen over tafel. En wordt er honderduit gepraat over spelletjes en dingen bouwen. En dan wordt er met regelmaat vol enthousiasme een dikke boer ingezet. Ook al mag het niet, en daarom hoor je na de boer een schaterlach uit alle kanten. Heel lekker hoor mannen!

Maar de mannen zijn wel echte mama kindjes. Is er iets, dan hoor je “mamaaaaah” al van een kilometer afstand. Ze gaan op avontuur met papa, maar mama zit figuurlijk klaar met de verbandtrommel. JD bouwt een hut, laat ze dingen zien op de computer en gaat met ze ravotten. Rowan staat altijd bij mij in de keuken, niet om te helpen maar om te snoepen. Het zijn wervelwinden met energie voor tien van 6 uur in de ochtend tot 19 uur in de avond. Ik ben blij dat Rowan nog altijd een middagdutje doet, al wordt die snel minder.

Het wordt ook altijd verdacht als de mannen stil zijn. Zo was 1 keer de dag na Rowans tweede verjaardag, Wout riep dat die naar de wc moest en liep door de keuken naar de wc. En zoals vaak hobbelt Rowan achter hem aan. En toen viel opeens een stilte op. Ik liep de keuken in en wat zag ik? Twee jongens bij de taart die ze aan het slachten waren, maar wel netjes met een vork. Dus mama was ergens trots

Als ik kinderen van de leeftijd van onze kinderen zie in een nette blouse met gelikt haar in perfect model denk ik maar 1 ding:” Hoe dan?”
Serieus, hier zit de eerste vlek al voor het ontbijt op de kleren. Tandenpoetsen is net een worsteling met een krokodil en als ik de haarborstel pak is het net een zware mishandeling. Hoe doen de moeders dit?

Mijn jongens zijn ongeleide projectielen die alle kanten op rennen, waarbij ik blij wordt als ze dank je zeggen of alsjeblief. Die ik moet herinneren dat ze moeten plassen op de wc en dat ze bestek kunnen gebruiken om te eten. Ik heb een mannen gezin, ik ben een jongens mama in een bloemetjes jurk met snotvlekken waar niet aan te ontkomen was.

XoXn Vino Nijn

122 totaal aantal vertoningen, 1 aantal vertoningen vandaag

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *