Het lakentje

Soms is het iets kleins, een liedje, een verwijzing, een aanraking, een geur. Zo ook vandaag. ik ruimde de kasten van de jongens op en toen opeens stond ik met een lakentje in de handen. Het lakentje uit Anne haar wandelwagen.

Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan dat kleine meisje denk. Al ruim 5,5 jaar is ze hart en mijn gedachten. Ze is gek genoeg, mijn stabiele factor in het leven. Ze is, ze was en ze blijft. Ik zal altijd haar mama zijn, ik zal altijd van haar houden. Haar symbool staat met inkt op mijn arm, de herinneringen aan haar zijn permanent aanwezig in mijn hart.

Anne

Soms kan ik haar luiertas verplaatsen (die staat nog steeds niet uitgepakt als op de dag van haar overlijden op onze slaapkamer), haar herinneringen kist opnieuw indelen zonder een traan te laten. Het hoort en bij. Ik praat met trots over Anne* met een lach op mijn gezin. Ik vertel haar kleine broertjes over hun grote zus tussen de sterren. En ik smelt wanneer mijn jongens bij haar graf met haar speelgoed zie spelen.

Maar sterk ben ik niet, ik kreeg maar 1 keuze en dat wat door gaan met mijn leven. Met ons leven. Ons gezin en ons bestaan. Zonder Anne*. Ik moet JD op de been houden, ik moet ons huis schoon houden en ik moet voor haar broertjes zorgen. Het moet, het is geen keuze en het is geen kracht. Je doet het gewoon.

Vandaag was het een dag als alle anderen. Gewoon een dag. Kleuter-zoon naar school en dreumes-zoon op het kinderdag verblijf. Ik had het huis alleen en besloot even de kamers van de jongens goed aan te pakken. Kleding uitzoeken, bedden verschonen dus het standaard mama-programma. Ik pakte even dozen uit de kast om de te kleine kleding in te doen en te verdelen in uitzoek dozen voor mijn besties waarvan de ene net bevallen is en de andere bijna halverwege haar zwangerschap zit. Ik trok de dozen over en de kleine kleertjes van de jongens deed met lachen.
Maar toen, ik had iets van vast. Iets wat niet van de jongens was. Ik had het al heel lang niet gezien. Geen idee hoe het daar kwam. Het was het lakentje uit de wandelwagen van Anne*. Ik kon alleen maar staren naar het stukje doek in mijn handen. Ik rook er aan, het was nog steeds haar geur! Hoe kan dat? Tussen alles waarin het tussen lag. Anne haar lakentje. Op de telefoon zette ik liedjes op en ik zat daar in de kamer te brullen. En na het lakentje volgde een rompertje. Mijn hoofd vol gedachten wat van vrolijk naar zware verdriet sprong. Ik zat tussen de meubeltjes waar dreumes-zoon nu slaapt, maar die we kochten voor Anne*.

Mijn meisje, mijn geschenk

Wanneer de tranen zijn gevallen, de liedjes zijn gedraaid, en de herinneringen met veel zorg zijn opgeruimd kan ik weer verder. Mijn leven stond even in pauze modes, mijn leven was even weer in rouw.

XoXo (Moeke) Nijn

103 totaal aantal vertoningen, 1 aantal vertoningen vandaag

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *